Neuropsycholoog Barbara van der Vlugt (25) is uitverkozen tot één van de drie GGz- dichters van 2011. Dat werd bekend op de Breingeindag, de aftrap van de Week van de Psychiatrie. Van der Vlugt zal maandelijks haar bespiegelingen over de psychiatrie op de site van De GGz-dichter plaatsen.
In mijn gedichten fantaseer ik over helpen en genezen.
Klik hier voor het hele artikel op Psy.nl.
Wat is écht belangrijk in de zorg? Waardevolle zorg gaat uit van de waarde(n) van cliënten, wat zij belangrijk vinden aan de zorg en in hun leven. Hoe beleven zij de zorg?! De mens hoort centraal te staan in de zorg. Maar kan, met de bezuinigingen, goede zorg (nog) worden geleverd? Kortom: wat is waardevolle zorg?
“Waardevolle zorg betekent voor mij: aandacht. Het is belangrijk dat er iemand is die naar me luistert.”
“Waardevollezorg is zorg waar ik zelf iets aan kan hebben, waardoor ik me gesteund voel. Het komt vanuit het hart, niet vanuit een boekje
Fotomakers gezocht!
In de Week van de Psychiatrie organiseert Basisberaad het fotofestival Waardevolle zorg .
Een fotofestival voor en door mensen met een achtergrond in de geestelijke gezondheidszorg, maatschappelijke opvang en verslavingszorg. We dagen je uit je eigen foto(s) te maken en in te sturen!
Je eigen foto(s)
Maak een kiekje van een waardevol moment in de zorg, waar jij wat aan
hebt gehad. Bedenk een pakkende titel en een overtuigend verhaaltje. En wie weet ben jij de winnaar, van de beste foto van waardevolle zorg 2011.
Alles is mogelijk en creativiteit wordt beloond!
Het fotofestival
Het festival vindt plaats op donderdag 31 maart (locatie volgt). De 10 beste foto s worden geëxposeerd tijdens het festival
Prijzen
Het publiek kiest 10 foto s. Hieruit worden de drie beste gekozen door een vakjury.
Voor de drie winnaars zijn er mooie prijzen:
1e prijs: Fotoshoot door een professionele fotograaf
2e prijs: Fotocamera
3e prijs: Digitale fotolijstDe winnende foto s zullen ook worden gepubliceerd in het tijdschrift Denkraam (www.denkraam.info) Foto s (maximaal 3 per persoon) kunnen gemaild worden naarfotofestival@hotmail.nl Als dit niet mogelijk is kun je de foto op een CD ROM of SD/CF kaart langsbrengen of opsturen naar het BasisberaadStuur naast de foto een titel, een verhaaltje,met je naam, adres en telefoonnummer mee.
Ingezonden foto s kunnen gebruikt worden voor exposities
gedurende de Week van de Psychiatrie 2011 en publicatie op de websites
www.basisberaad.nl / www.ggzplaza.nl en het tijdscrhift Denkraam.
Uiterste inzenddatum: 21 maart 2011
Zorgbelang - afdeling Basisberaad, Westblaak 5a, 3012 KC Rotterdam
Tel: 010 4665962 || www.basisberaad.nl || fotofestival@hotmail.nl
Het fotofestival Waardevolle zorg wordt georganiseerd als onderdeel van
de Week van de Psychiatrie 2011 door Zorgbelang Zuid-Holland afdeling Basisberaad in samenwerking met cliëntenraden en organisaties in de regio Rijnmond.
In 2011 vindt de 37e Week van de Psychiatrie plaats van maandag 28 maart tot en met zondag 3 april 2011. Het thema is Waarde-volle Zorg.
Terug en vooruit naar wat werkelijk waardevol is in de zorg
Week van de Psychiatrie
De Week van de Psychiatrie is een activiteit van landelijke en regionale cliëntenorganisaties en cliëntenraden in de geestelijke gezondheidszorg, verslavingszorg en maatschappelijke opvang. De Week van de Psychiatrie heeft tot doel de positie van de cliënt te versterken.
Ook de afdeling Basisberaad gaat in de week activiteiten organiseren in de regio Rijnmond. En doet dit graag samen met enthousiaste deelnemers ( clienten, vrijwilligers, hulpverleners en andere betrokkenen). Iedereen en elke bijdrage is welkom.
Graag willen we je uitnodigen voor een 1e bijeenkomst waarin we gaan brainstormen over hoe we de week zouden willen gaan invullen. Wat vinden wij waardevol?
De 1e bijeenkomst staat gepland op:
Datum: dinsdag 30 november
Tijd: 15.00 – 17.00 uur
Locatie: vergaderruimte Basisberaad
Westblaak 5a (5e verdieping), Rotterdam
We zouden het fijn vinden wanneer je even laat weten of je komt,
dat kan via telefoonnummer 010-4665962
of via email: weekvandepsychiatrie@zorgbelang-zuidholland.nl
Actie tijdens de Week van de Psychiatrie 2009: door het centrum van Rotterdam met de fietsbar. Bekijk de ‘movie’ via Youtube:
Tijdens de wvdp 2009 hebben we een barfiets tot onze beschikking gehad. Een barfiets (of bierfiets zoals het ook wel eens genoemd wordt in de volksmond) zorgt gegarandeerd voor de nodige hilariteit onderweg. En met een beetje pech voor het nodige drama. Bijvoorbeeld zoals het geval was toen we vanaf het terrein, waar het voetbaltoernooi gehouden was de dag ervoor, de barfiets terug moesten brengen naar het eindpunt: het Schielandcafé. En de toch wel enigszins gevaarlijke rotonde over moesten bij het Droogleever- Fortuynplein.
Onze kapitein was Marrig, en over hoe we dat moelijke stuk dan wel over zouden gaan werd eerst serieus vergaderd. Iedereen kreeg een taak, vooral onze Ernest had een belangrijke taak, hij was aangesteld als de tom-tom, en tegenspraak werd ook niet geduld. Juist op een barfiets is een tomtom van levensbelang. Stel je eens voor: je zit met tien man op zo een fiets, en iedereen weet wel de kortste en veiligste weg? Ik geef het je te doen.
Afijn, al met al ging alles goed, we trapten er luchtig op los. Alleen een nadeel met een bierfiets: Het is een beetje te vergelijken met een schip. Je remt, maar de fiets heeft net als een log schip wat tijd nodig. En tijd is niet echt prettig als je als kapitein bierfiets verantwoordelijk bent voor 10 mensen. Om je heen allemaal vrachtwagens en achter je
ook wel soms wat enigszins geïrriteerde mensen die ook graag verder willen en niet in zo’n feeststemming waren als wijzelf. Op een gegeven moment stonden we voor de laatste zebra op het Droogleverplein en we moesten echt stoppen: er kwamen auto’s aan. Doordat fiets niet gelijk wilde remmen stonden we half op het zebrapad, en ik meende aan onze kapitein te zien dat ze toch even een schietgebedje aan het maken was. Ik zag haar enigszins zorgelijk naar de ruimte kijken die we toch toch nog innamen op het zebrapad.
En ja hoor, wat ze vreesde werd werkelijkheid. Er kwam me een joekel van een vrachtwagen de hoek omzeilen! En ik keek Marrig aan en we konden alleen nog maar bidden. Als in een slowmotion zag ik de vrachtwagen langs onze toch wel geliefde bierfiets…En yes! Het scheelde 3 cm maar …pff, we hadden het gehaald!
Met een zucht van verlichting stapten we weer op en vervolgden vrolijk onze weg richting de Boompjes. Zorgeloos fietsten we verder, met iedereen weer op de vaste plaatsen. Ernest met een grijns als trouwe tomtom, en de kapitein aan het stuur die het gebeurde stilletjes met een peukie toch ietwat gestressed aan het verwerken was, en in haar hoofd alweer voorbereidingen aan het treffen was voor eventuele nieuwe obstakels.
En wij zaten aan de bar, zongen er lustig op los. ‘Dossier van jou Dossier van mij’. Ook kwamen er soms mensen aan boord. Die dronken dan een drankje en sommigen van ons probeerden dan gelijk het thema duidelijk te maken aan onze gasten. Ik hoorde iemand op een gegeven moment zeggen: “ein erfahrung reicher,.was ist das?”
Ein erfahring reicher… Oké, en ga dat maar ‘s ff duidelijk maken. In het Duits dan. Het Duits kwam er goed uit maar of die man ‘t heeft begrepen? Ach, wat maakt ‘t uit, hij had een drankje gratis, de zon scheen, wij zongen de longen uit ons lijf en mensen die onderweg naar hun werk waren zag ik soms wel kijken van: ‘zo, dat lijkt me toch iets leuker als naar je werk gaan.’ Ik vind in ieder geval van wel. Af en toe maakten we een stop, haalden wat bananen want jawel, ‘t is hard werken aan boord. Dan weer wachten tot we erdoor konden. Allemaal van het zadel af en duwen die kar maar weer. “1, 2, 3. 1,2, 3, en hup!” zei de kapitein, “zitten weer.” Dan weer hard de muziek aan en gezellig meeblèren allemaal. André Hazes, Boudewijn de Groot, Acda en de Munnik, ze deden allemaal mee. Wij deden allemaal mee. Jack kerklaan kwam ook nog even kijken naar ons prachtig voertuig, en Marrig de kapitein deed ff een interviewtje tussendoor.
Hoe dichter we bij ons doel kwamen (dat was cafe Schieland), hoe meer mijn gezicht betrok en hore meer ik een eng gevoel in mijn maag voelde. De week was bijna voorbij. Ik voelde me beetje verdrietig. Ik had nog wel een paar dagen door willen gaan. Ik hou namelijk van fietsen. Ik meende bij de kapitein een gevoel van verlichting te bespeuren, en bij 2e stuurman Maaike. Onze tomtom Ernest had volgens mij ook wat zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd. Ik wilde nog verder gaan maar dat kon natuurlijk niet. Op een barfiets kan je niet alleen. Ik kreeg op een gegeven moment een lumineus idee. Dacht ik. Als ik jarig ben dan vraag ik een dagje bierfiets als kadootje.Yes, natuurlijk! Het was gedurfd na een week fietsen, dat geef ik toe. Maar toch deed ik een poging. Ik zei; “ hey jongens, weet je wat ik nou zou willen voor mijn verjaardag?” “ Nou? “, hoorde ik een paar zadels verder vragen. “Nou, een dagje met de bierfiets, dat wil ik!” .Oei… Zou het verbeelding zijn, of zag ik daar schuin in de hoek de kapitein kijken met een blik van verbazing en ongeloof ? Ik weet ’t niet, maar aan haar ogen te lezen denk ik dat ik voor mijn verjaardag toch maar een ander kado zal moeten vragen…
Met dank aan al mijn fietsmaatjes die ik enorm ben gaan waarderen gedurende de week. Dat zijn: Michiel, altijd trouw aanwezig, Ernest, de onmisbare tomtom, de trouwe hardwerkende Bas, onze Jennifer met haar gezelligheid en goede kontakten (we houden kontakt), Raabster met haar goede stem, 2e stuurman Maaike met haar ondeugende pretogen, Allysa en Femke, rustig en bescheiden, Audrey, die er de laatste dag ook bij was en het toch ook wel leuk vond, en natuurlijk Marrig onze sstoere kapitein (sorrie wie ik vergeet).
En dan kunnen we met recht met zijn allen zeggen:
“We zijn al met al een prachtige ervaring rijker!”
Angelique Meijlink
Barfiets, fietsbar, bierfiets?
Hoe heet zo’n ding? Op google vind je hem onder ‘bierfiets’, maar bier hadden we niet aan boord (iets met vergunningen, geloof ik). Het was een leuk idee, en dat bleef het, maar wel met onvermoede gevolgen. De breedte van 1 m. 75 was niet het grootste probleem (dat was vooral hinderlijk voor de andere weggebruikers), maar de hoogte wel. De 2 m. 80 betekende dat we de meeste tunnels en viaducten moesten vermijden op onze route, en dat we op zoek moesten naar alternatieve stalling voor de nacht: het ding was te hoog voor de garage. Dinsdag konden we terecht op het terrein van de Nico Adriaan Stichting op de Couwenburg. Wel moest hiervoor eerst nog even een hek gedemonteerd worden. Het was toen ook al snel duidelijk geworden dat we er de nodige tijd mee zoet zouden zijn: met hard doortrappen haalden we net het wandeltempo van de gemiddelde 80 plusser, en het idee om de volgende morgen naar de Mullerpier te rijden , naar het voetbaltoernooi, moesten we laten varen. Nu bleek het improvisatietalent van Marrig: met enkele telefoontjes regelde ze dat de barfiets op een trailer naar het voetbalterrein zou komen. Het filmfestival de dag daarop was in de buurt, dus dat was geen probleem. Voor de nacht konden we de barfiets stallen op de scheepswerf, naast ‘de Delft’, de replica van een V.O.C. schip in aanbouw. We waren toen met vier fietsers, en dat bleek ook het minimum wat nodig was om vooruit te komen. We wilden nog wel de laatste dag terugfietsen naar de Schiekade. We hadden daar de hele dag de tijd voor, dus dat moest lukken, maar langs welke route? Ik besloot op onderzoek uit te gaan en heb de avond besteed aan het doorkruisen van de binnenstad. Op zoek naar een route die veilig was voor ons en waarbij we het overige verkeer niet te veel zouden hinderen. Dus ook geen straten met tramrails. Nooit geweten dat er zo veel straten met eentrichtingsverkeer zijn! Daar hoef je als fietser meestal niet naar te kijken. Na wat puzzelen vond ik twee acceptabele routes. Marrig koos er een uit: over het fietspad van de Westzeedijk en de Boompjes,en binnendoor via de Glashaven en het Hang naar de Markt. Dan, na een pauze op de Markt en de Herenplaats, via Meent, Jonker Fransstraat en Noordplein naar de Schiekade. Maar eerst nog wat oefenen op donderdag, rond het terrein van Formaat. Ook nog even gekeken hoe zo’n fiets nu eigenlijk werkt. Voor de technici onder de lezers: de fiestbar heeft achterwielaandrijving. 10 fietskettingen drijven 2 lange stangen aan, waardoor nogal wat energie die je er in steekt verloren gaat. Geen versnellingen, en geen mogelijkheid je zadel te verstellen. Ergonomisch niet verantwoord dus, maar dat mag de pret niet drukken. Vrijdag was dan de dag van de grote fietstocht, en de rest is geschiedenis. We trokken heel wat bekijks, zoals de fietsbar de hele week de aandacht trok.Een succes, kortom.
Ernest ‘tomtom’ Smit