Depressie wordt niet altijd door de vrouwen als zodanig herkend. Een reden hiervoor is omdat het woord ‘depressie’ bijvoorbeeld niet in het Somalische woordenboek voorkomt. Uit het onderzoek komt ook naar voren dat vrouwen die uit gebieden komen waar meisjes worden besneden, weinig kennis hebben over seksualiteit. Zij zien seks alleen als een manier om kinderen te krijgen. Hulpverleners hebben volgens de ondervraagde vrouwen niet allemaal kennis over meisjesbesnijdenis.

Naar schatting worden in Nederland zo’n vijftig vrouwen per jaar besneden. Het onderzoek wordt zaterdag in Rotterdam gepresenteerd tijdens de internationale dag tegen vrouwelijke genitale verminking. In het onderzoek werden vrouwen uit Somalië, Soedan, Eritrea, Sierra Leone en Ethiopië bevraagd.

In Nederland kan vrouwenbesnijdenis bestraft worden met twaalf jaar cel. Staatssecretaris van Volksgezondheid Jet Bussemaker (PvdA) wil in de zomer een contract invoeren om ervoor te zorgen dat ouders hun kinderen niet in het buitenland laten besnijden. Allochtone ouders die hun dochter naar een risicolanden reizen kunnen het contract vrijwillig ondertekenen.

Bron: binnenlands.nieuws.nl

De beste aanpak is afhankelijk van de ernst van de klachten. Ernstige depressies horen bij de GGZ thuis. Bij minder ernstige klachten kiest u beter voor een behandeling bij een psycholoog, of een cursus bij een instelling als Indigo.

Op www.ggzdrenthe.nl, www.indigo.nl, www.interapy.nl en www.lve.nl kunt je testen of je depressief bent.

Bron: assen.nu

De beoordeling is gedaan door De Erkenningscommissie Interventies van het Centrum Gezond Leven (CGL). De beoordeling is de hoogste tot nu toe. De interventies worden aangeboden door instellingen voor de geestelijke volksgezondheid.

‘In de put, uit de put’ is een groepscursus die depressieve klachten vermindert en/of de verergering ervan voorkomt. De cursus bestaat uit twaalf bijeenkomsten van twee uur en een terugkombijeenkomst. Aan bod komen: psycho-educatie, probleemoplossende vaardigheden, ontspanningsoefeningen, plezierige activiteiten, denkpatronen herkennen en doorbreken, sociale vaardigheden en het maken van een toekomstplan.

‘Kleur je Leven’ (www.kleurjeleven.nl ) is een online cursus waarmee de cursist zelfstandig somberheid en depressieve klachten kan aanpakken. De cursus bestaat uit acht lessen van ongeveer 30 minuten. Met schriftelijke en gesproken informatie, korte films en opdrachten leert de cursist vaardigheden om de eigen stemming te verbeteren. Na de les volgen praktijkopdrachten om het geleerde dagelijks te oefenen. GGZ-instellingen bieden extra ondersteuning bij de cursus.

De erkenning van beide interventies is gepubliceerd op de website en de I-database van het Centrum Gezond Leven (www.loketgezondleven.nl), samen met een beschrijving van de interventies.

In het verleden zijn ook andere interventies door de commissie beoordeeld. Deze zijn in de praktijk van de GGZ en verslavingszorg ontwikkeld en in samenwerking met het Trimbos-instituut gestandaardiseerd en onderzocht.

Het betreft : ‘Geen paniek’, ‘Minder drinken’ (waarschijnlijk effectief), ‘De Gezonde school en Genotmiddelen’, ‘Grip op je dip online’, ‘Head up’, ‘Homeparty’, ‘Zicht op Evenwicht’ (theoretisch goed onderbouwd), ‘Barcode’, ‘Werkstresstraining’ (theoretisch goed onderbouwd onder voorbehoud) en ‘Psychiatrie in de familie’ (goed beschreven).

Bron: trimbos.nl

Reacties op de conceptwet Verplichte GGZ (Van Veldhuizen, Tholen, Klijn, en Lindt Huineman) en de deplorabele Nederlandse jeugdzorg (Verbugt en Janssen).

Rehabilitatie: geen kleurloze brij. Rehabilitatie is een verzamelnaam geworden voor allerlei hulp aan chronisch psychiatrische patiënten. Maar rehabilitatie is, in tegenstelling tot ‘behandeling’, niet gericht op het terugdringen van een stoornis, maar op grotere participatie van de cliënt aan de samenleving. (door Tom van Wel)

Rehabilitatie vanaf dag één. Snelle rehabilitatie is van essentieel belang voor jongvolwassenen die voor het eerst een psychose hebben doorgemaakt. Maar de Nederlandse eerstepsychoseprogramma’s kennen een te laag rehabilitatiegehalte. (door Gerard Driedonks & Sjaak Roza)

Misgelopen: de therapeutische relatie met ‘moeilijke’ patiënten. Bij sommige patiënten met ernstige maar behandelbare stoornissen mislukt de behandeling keer op keer. De patiënt krijgt de schuld; hij is ‘moeilijk’. Het heeft meer zin de oorzaken en oplossingen in de therapeutische relatie te zoeken: het gaat om stagnerende interactiepatronen. (door Ad Kaasenbrood e.a.)

Tegen de stroom in. De huidige aandacht voor dwang in de psychiatrie richt zich hoofdzakelijk op separatie en op de schade daarvan. Er is behoefte aan gecontroleerd onderzoek naar alle vormen van dwang en naar zowel de schadelijke als therapeutische effecten. Belangrijk in de discussie over de conceptwet Verplichte GGZ. (door Elnathan Prinsen)

Psychiatrisch verpleegkundigen en hun omgang met suïcidale patiënten. Psychiatrisch verpleegkundigen blijken begripvoller jegens suïcidale patiënten als ze ouder zijn, vrouw zijn en als de patiënt een ‘echte’ psychiatrische diagnose heeft (in plaats van bijvoorbeeld een verslaving). Een verpleegkundige richtlijn kan nuttig zijn. (door Henrike Rebel e.a.)

Abonnementen: www.aboland.nl/blad/mgv,

losse nummers (€ 9,-): bestel@trimbos.nl Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. of via www.trimbos.nl/webwinkel.

Bron: trimbos.nl

Wat is precies het probleem?

‘Door de afkalving van de Awbz zijn lokale cliëntenorganisaties voor hun financiering tegenwoordig grotendeels afhankelijk van de Wmo-gelden van de gemeente. Maar gemeenten weten niet goed wat er onder cliënten met een psychiatrische achtergrond leeft, en welke hulp zij nodig hebben. Hiervoor is vaak nog geen beleid of visie ontwikkeld. Gemeenten stellen zich hierdoor vaak afwachtend op. Om te achterhalen wat psychiatrische patiënten nodig hebben, zouden ze echter ook gebruik kunnen maken van de kennis die bij cliëntenorganisaties ruimschoots aanwezig is.’

Welke rol spelen cliëntenorganisaties hierin?

‘Cliëntenorganisaties weten vaak niet hoe ze zich bij hun gemeente moeten profileren om in aanmerking te komen voor Wmo-gelden. Ze hebben ontzettend veel kennis over hoe het is om met een psychiatrische ziekte te moeten leven. Maar ze zijn onvoldoende zakelijk ingesteld en vooral gericht op de eigen achterban. Minder op externe partners die hun de mogelijkheid bieden tot samenwerking en financiering.’

Hoe breng je gemeenten en cliëntenorganisaties dichter bij elkaar?

‘Een manier is om gemeenten te laten zien welke bijdrage een lokale cliëntenorganisatie levert aan het vergroten van de maatschappelijke participatie van psychiatrische patiënten in hun gemeente. Bijvoorbeeld: dat een cliëntenorganisatie een inlooppunt is voor vragen over psychische problemen en dat ze individuele ondersteuning biedt aan mensen die het moeilijk hebben.

Maar je kunt met cliëntenorganisaties ook een strategie - of zakelijk plan - bedenken om financiering van de gemeente te krijgen. Zo hebben we voor Voice, de koepelorganisatie van cliëntenorganisaties, een professionaliseringtraject uitgezet.

Soms is het voor een cliëntenorganisatie al voldoende om - met financiering van de gemeente - een coördinator aan te nemen, zodat de projecten net wat meer stevigheid krijgen.’

Is het waar dat gemeenten duur onderzoek uitvoeren om in kaart te brengen wat er onder psychiatrische patiënten in hun gemeente leeft?

‘Gemeenten willen de behoeften van groepen kwetsbare burgers in kaart brengen. Denk aan huisbezoeken waarbij wordt gekeken welke mensen in welke wijk wonen en welke hulp zij nodig hebben. Dat zijn hele arbeidsintensieve, dure, projecten.

Of denk aan mensen met schulden: voor gemeenten is het van belang te weten of die alleen naar de schuldsanering moeten of dat ze ook psychische hulp kunnen gebruiken. Voor het beantwoorden van dergelijke vragen kunnen gemeenten gebruik maken van de kennis van cliëntenorganisaties.’ (JH)

Aukje Leemeijer werkt samen met organisatieadviseurs Jaap Kemkes en Daphne Wiersma. Klik hier voor meer informatie.

Klik hier voor de overkoepelende cliëntenorganisatie Voice

Bron: psy.nl

Bijna een op de tien zeven- en achtjarigen hoort wel eens stemmen die er in werkelijkheid niet zijn. Maar veel last hebben ze daar niet van, volgens de Nederlandse onderzoekster Agna Bartels-Velthuis (universitair medisch centrum Groningen). ‘De stemmen hebben doorgaans weinig invloed op hun dagelijks leven.’

Ouders hoeven zich dan ook geen grote zorgen te maken als hun kind dergelijke ‘auditieve hallucinaties’ heeft: in de meeste gevallen houden de stemmen vanzelf op met praten, als het kind wat ouder wordt. ‘Ik zou ouders aanraden om hun kinderen vooral gerust te stellen en voorts goed in de gaten te houden.’

Het is niet ongebruikelijk dat geestelijk gezonde kinderen en tieners stemmen horen, schrijven Bartels-Veldhuis en haar collega’s in het British Journal of Psychiatry. Liefst zestien procent zou er wel eens mee worden geconfronteerd. En hoewel stemmen horen een verhoogd risico op schizofrenie en psychosen in het latere leven kan geven, is er volgens de medici meestal niks aan de hand. Een ruime meerderheid van de betrokken jongeren wordt helemaal nooit geestesziek.

De Nederlanders vroegen 3.870 Groningse lagereschoolkinderen of die het voorbije jaar ‘wel eens een of meer stemmen hadden gehoord die behalve zij niemand anders kon horen’. Negen procent van de kinderen antwoordde bevestigend op de vraag. Van hen had slechts vijftien procent echt last van het gebabbel — meisjes meer dan jongens.

Vooral kinderen van het platteland bleken stemmen te horen, tot verrassing van de onderzoekers die hadden verwacht dat het fenomeen zich bij stadskinderen vaker zou voordoen. Stadskinderen die stemmen horen, hebben daar wel meer last van dan kinderen van het platteland. Zij horen vaker meerdere stemmen tegelijk, de stemmen blijven bij hen langer doorpraten en ze bemoeilijken hun het denken meer. Om uit te vinden of deze stadskinderen meer kans maken om op volwassen leeftijd psychotisch te worden, gaat Bartels-Veldhuis haar proefpersonen nog vijf jaar volgen.

Bron: standaard.be

GGZ-instelling Inforsa opent vandaag de deuren van een gesloten kliniek voor mensen met zeer zware psychiatrische stoornissen. De kliniek voor Langdurige Intensieve Zorg (LIZ) richt zich op mensen die in de reguliere GGZ niet verder geholpen kunnen worden vanwege de complexiteit van hun stoornis of gedragsproblematiek. Inforsa verwacht deze mensen te kunnen helpen aan de hand van langdurige zorg in combinatie met een orthopedagogische benadering; een behandeling die in de reguliere GGZ nog niet wordt toegepast.

Nieuwe plek voor nieuwe kans

De kliniek is speciaal ontwikkeld vanwege de toenemende vraag naar behandelplekken voor mensen die in de huidige GGZ stranden. Tot nu toe konden mensen met complexe psychiatrische problemen terecht in een Kliniek Intensieve Behandeling (KIB), waar er in Nederland drie van zijn. Inforsa beheert één van deze klinieken. De cliënten kunnen op deze afdelingen maar voor maximaal een half jaar behandeld worden. Vanwege gedragsproblematiek en de complexiteit van sommige stoornissen is dit niet altijd lang genoeg. Om deze cliënten toch te kunnen behandelen biedt de nieuwe kliniek van Inforsa ruimte voor vijf jaar behandeling. In deze periode blijft de verwijzende GGZ instelling betrokken en wordt gezamenlijk gezocht naar mogelijkheden om de cliënt na de behandeling in de LIZ weer terug te laten keren naar de verwijzende instelling of naar een andere passende plek.

Orthopedagogische behandeling

In de nieuwe kliniek wordt gebruik gemaakt van een orthopedagogische visie, nu voornamelijk nog toegepast in de kinder- en jeugdzorg en de gehandicaptenzorg. “De reguliere psychiatrische behandelingen richten zich voornamelijk op de stoornissen. Door orthopedagogie toe te voegen aan de behandeling kunnen we ons ook veel meer richten op de mens achter de cliënt en niet alleen op de ziekte,” aldus Marion van Bruggen, Hoofd Behandelzaken LIZ. “We focussen hierbij op vaardigheden en mogelijkheden die een cliënt nog wel heeft en proberen die geleidelijk te vergroten.”

Om mensen met een complexe stoornis te behandelen met deze nieuwe methode is echter wel tijd nodig, iets waar het in de reguliere GGZ vaak aan ontbreekt. “Reguliere GGZ-instellingen zijn vooral bezig om mensen met deze complexe stoornissen in toom te houden. Ze komen niet meer toe aan behandeling en hebben geen ruimte om de zorg te intensiveren,” aldus Van Bruggen.

Plekken hard nodig

In Nederland zijn er rond de 250 mensen met een complexe psychiatrische stoornis. In de regio Amsterdam zijn dit er ongeveer 50. Op dit moment is er voor deze mensen geen plek waar ze voor langere tijd behandeld kunnen worden. Een belangrijk reden voor Inforsa om zo snel mogelijk te beginnen, startend met acht bedden. Aan het eind van dit jaar wil de instelling hier nog eens negen bedden aan toevoegen. Uiteindelijk hoopt Inforsa over 48 bedden te beschikken. “Het belangrijkste is dat we nu al plek kunnen bieden aan een aantal mensen die dit hard nodig hebben,” zegt Van Bruggen.

Veiligheid en geborgenheid

In de nieuwe kliniek staat veiligheid, maar vooral geborgenheid hoog in het vaandel. Zo heeft elke cliënt een eigen kamer met badkamer. Verder is er een huiskamer met verschillende zithoeken en is er een speciale comfortroom waar cliënten zich kunnen terugtrekken. Mochten de cliënten echter contact zoeken, dan is er altijd een cliëntondersteuner aanwezig om mee te praten. Daarnaast is er een ruimte waar de cliënten kunnen deelnemen aan verschillende activiteiten.

Over de Kliniek Langdurige en Intensieve Zorg (LIZ) van Inforsa

Inforsa is onderdeel van Arkin. De LIZ van Inforsa is een psychiatrische kliniek die voorziet in de behoefte aan een voorziening die in staat is langdurige zorg te verlenen aan cliënten die in de bestaande GGZ niet meer geholpen kunnen worden. De kliniek werkt vanuit een orthopedagogische benadering waarbij de mens centraal staat in plaats van de ziekte. Deze mensen met de meest complexe psychiatrische problemen krijgen bij LIZ een nieuwe kans door middel van zorg op maat, behandeling in kleine groepen en professionaliteit van het behandelteam. De kliniek bestaat op dit moment uit acht bedden en wil aan het eind van dit jaar uitbreiden met negen extra bedden.

Over Arkin

Arkin is per 1 september 2008 ontstaan uit een fusie tussen JellinekMentrum en AMC de Meren. Arkin is in het leven geroepen om de cliënten van JellinekMentrum en AMC de Meren beter van dienst te zijn. Met de fusie ontstaat er meer samenhang tussen forensische psychiatrie, acute psychiatrie, verslavingszorg en openbare geestelijke gezondheidszorg in Amsterdam en omstreken. Bij Arkin werken ruim 3.600 medewerkers en de organisatie werkt vanuit 50 locaties in Amsterdam en een aantal locaties daarbuiten. Arkin had eind 2008 circa 24.500 cliënten in behandeling of zorg.

Bron: leefwijzer.nl

Op basis van de gevallen die staatssecretaris Bussemaker ‘met enige regelmaat ter ore komen’, vermoedt ze dat het geld dat met het pgb gemoeid is niet altijd goed terechtkomt. Hierbij denkt ze aan ‘mensen met gedragsstoornissen, manifeste en latente verslavingsproblematiek en mensen – zonder dat zij adequaat kunnen worden vertegenwoordigd – met bepaalde psychiatrische problematiek.’ Ook vraagt ze zich af of je een pgb moet verstrekken aan mensen die niet zelf hun financiën kunnen beheren of grote schulden hebben.

Eigen regie

Bussemaker vindt dat een pgb alleen moet gaan naar ‘mensen die (aantoonbaar) over het vermogen beschikken om regie over hun eigen situatie te voeren, en daarmee laten zien verstandig en verantwoord met geld om te kunnen gaan’. Ze komt situaties tegen waarbij cliënten slecht kunnen omgaan met deze verantwoordelijkheden. ‘Voor sommige mensen is het beheren van een eigen rekening waarop het pgb wordt gestort feitelijk onmogelijk, juist vanwege hun zorgprobleem.’

Meerwaarde

Om het persoonsgebonden budget duurzaam te maken is het volgens de staatssecretaris nodig om dat het pgb alleen wordt gebruikt door mensen voor wie het ook daadwerkelijk bedoeld is en bij wie het een meerwaarde tot stand brengt. Met een meerwaarde bedoelt Bussemaker het kunnen voeren van eigen regie in de zorg. ‘Het betekent vaak een verschil tussen afhankelijk leven en een zelfstandig leven.’

Pgb steeds populairder

Het persoonsgebonden budget is de afgelopen jaren steeds populairder geworden. Waren er 2003 nog 51.000 budgethouders, in het najaar van 2009 is dat aantal ruimschoots verdubbeld tot ruim 115.000. Het gaat om ongeveer 20 procent van alle mensen die Awbz-zorg krijgen. De laatste jaren maken vooral kinderen en cliënten die geestelijke gezondheidszorg krijgen gebruik van een pgb. Aan de pgb’s wordt in 2010 ruim 2,1 miljard euro uitgegeven.

Onderzoek

De staatssecretaris kan nog niet zeggen voor wie het persoonsgebonden budget beschikbaar blijft. Ze wil eerst meer inzicht krijgen in de diversiteit onder de gebruikers en weten welke doelgroepen bewust gebruik maken van een pgb om hun eigen regie vorm te geven. Het onderzoek, uitgevoerd door de belangenvereniging van budgethouders Per Saldo, zal komend voorjaar afgerond zijn. (BP)

Lees hier de brief aan de Tweede Kamer

Klik hier voor Per Saldo, belangenvereniging van budgethouders

Bron: psy.nl

Hoe langer mensen op het web surfen, hoe ongelukkiger ze worden. De meest verslaafden en depressieven waren zij die de computer als alternatief gebruikten voor de normale sociale activiteiten. “Het internet speelt een enorme rol in het moderne leven, maar de voordelen kennen een duister kantje”, vertelt onderzoeker Dr. Morrison van de University of Leeds.

Meer dan 1.300 personen tussen de 16 en 51 jaar werden onderzocht. Al snel bleek dat er een duidelijk verband tussen de tijd op internet en de mate van depressie te vinden was. Die afhankelijkheid correspondeerde met hoe gelukkig of triest ze zich voelden.

Porno

De internetverslaafden bleken ook meer naar porno-sites, game-sites en online communities te surfen. Vooral jongere gebruikers, met een gemiddelde leeftijd van 21 jaar, behoorden tot de categorie van internetverslaafden.

Het onderzoek associeert internetgebruik dan wel met depressie, maar de onderzoekers vragen zich wel af wat eerst komt? Worden depressieve mensen tot internet getrokken of veroorzaakt internet net depressie?

Bron: ad.nl